PARLAMENT

Postulujemy przywrócenie dwuizbowego parlamentu składającego się z Izby Poselskiej (izba niższa) oraz Senatu (izba wyższa). Izba Poselska powinna składać się z 3-5 posłów wybieranych w powszechnych, tajnych, równych i bezpośrednich wyborach parlamentarnych na 5-miesięczną kadencję, natomiast w skład Senatu wchodziłoby 6 senatorów, w tym po jednym przedstawicielu każdej prowincji (z zastrzeżeniem, by nie mógł to być namiestnik koronny oraz król senior zamieszkały w prowincji) i Domeny Królewskiej, a ponadto Marszałek Dworu Jego Królewskiej Mości, będący zarazem zawsze Marszałkiem Senatu. Dodatkowym wymogiem dla senatorów byłoby posiadanie tytułu arystokratycznego oraz nie piastowanie funkcji sędziego. Wszyscy parlamentarzyści obowiązani byliby posiadać obywatelstwo Królestwa. Sposób wyboru senatorów z prowincji mogłyby określać właściwe prawa krajowe – w razie ich braku senatorem zostawałby jej mieszkaniec z najwyższym tytułem honorowym (po spełnieniu wyżej wymienionych warunków). Senat objąłby wszystkie dotychczasowe uprawnienia i kompetencje Rady Królestwa (którą jednocześnie by zniesiono jako organ w zasadzie tożsamy Dworowi Królewskiemu), a ponadto stanowił ogniwo w procesie stanowienia prawa w określonych Konstytucją sytuacjach lub w drodze do odrzucenia przez parlament królewskiego weta. Taka struktura parlamentu powoduje, że jest on prawie w całości niezależnie obierany od Króla (wyjątek stanowi Marszałek Dworu). Ponadto w sytuacji niewyłonienia Izby Poselskiej w wyborach władza parlamentarna należałaby tylko do Senatu.

WAŻENIE GŁOSÓW W SENACIE

W Senacie obowiązywałoby ważenie głosów. Liczba głosów jednego senatora uzależniona byłaby od jego tytułu arystokratycznego, zasług i aktywności przez okres kadencji poprzedzającej sprawowanie przez niego mandatu. System ten sprawiałby, że prowincje mogłyby z sobą konkurować starając się mieć aktywnych obywateli z wysokimi tytułami celem zwiększenia swojej roli w Senacie.

KODEKS PRACY PARLAMENTARZYSTY

Kultura piastowania urzędu posła i senatora musiałaby wzrosnąć, dlatego postulujemy opracowanie dobrowolnego kodeksu pracy parlamentarzysty i honorowanie jego zasad jako dobrych praktyk i zwyczajów, podnoszących jakość pracy w parlamencie. Wśród podstawowych wartości, jakimi hołubić ci by się chceli się byłaby odpowiedzialność za powierzone zaufanie społeczne, oznaczająca gotowość do złożenia mandatu w chwili, gdy poseł lub senator nie są w stanie należycie uczestniczyć w pracy parlamentu. Przede wszystkim dzięki temu wzrośnie zaufanie do Izby Poselskiej i Senatu jako do organów złożonych tylko z aktywnych osobistości.

FEDERALNA POLITYKA WOBEC PROWINCJI

„Brak polityki” – tak w skrócie określić można stosunek organów federalnych wobec prowincji, dookreślając, że pod tym hasłem kryje się nie rzeczywiste pozostawienie prowincji samym sobie, ale działanie na zasadzie „pomagać jeśli potrzeba, ale nie przeszkadzać” i zawsze w zgodzie z ustanowionym prawem federalnym. Konstytucja powinna być z kolei na tyle elastyczna, by nie wiązać liczby prowincji ale pozwolić im na podstawie zasady autonomii łączyć się ze sobą jak i dzielić. Ważne, by były to wyłącznie oddolne inicjatywy a nie wymuszane przez władze federalne. Korona zaś dążyć winna do obsadzania stanowisk namiestniczych w każdej prowincji. Władza federalna nie powinna także dublować kompetencji, które wykonują namiestnicy, w materiach takich jak kultura i nauka, obywatelstwo czy gospodarka. Część zadań w ramach tych działów administracji federalnej powinno ulec decentralizacji.

ARYSTOKRACJA

Jego Królewska Mość winien nadto częściej uwzględniać przy stosowanych przez siebie wyróżnieniach za pracę i zasługi dla Królestwa formę nadań ziemskich, w celu wiązania artysokratów z określonym terenem sprzyjając jednocześnie jego rozwojowi. Zdecydowanie o ten jest łatwiej, gdy opiekun danego obszaru jest nie tylko zarządcą ale i właścicielem. Staranniej dba się wówczas o to, co własne. Nadania ziemskie powinny być częstsze i wyróżniać arystokratów z tytułami różnego szczebla.